Hana

Benieuwd of Hana (Alena Mornštajnová) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Tsjecho-Slowakije, 1954. Een val in het water redt onbedoeld het leven van de negenjarige Mira Karásková, als zij door de straf die erop volgt aan de tyfusepidemie ontkomt, terwijl de ziekte de rest van het gezin treft. Als haar ouders, broertje en zusje sterven, blijft ze als wees achter en dan is haar tante Hana ineens de enige familie die ze nog heeft. Mira vindt haar vreemd – waarom vermijdt ze toenadering, zwijgt ze zo veel, verlaat ze haar huis vrijwel nooit en kleedt ze zich altijd in het zwart? – maar ze heeft geen andere keuze dan bij haar in te trekken. In de tijd die volgt, ontdekt ze steeds meer van haar familiegeschiedenis en begint ze te begrijpen waarom haar tante niet in staat is zichzelf en de wereld rondom haar te kunnen vertrouwen, en wat de tatoeage op haar arm betekent…

Mening
In deze goedgeschreven roman laat Alena Mornštajnová je een beetje proeven van hoe het aan de vooravond van en tijdens de Tweede Wereldoorlog en de naoorlogse jaren in Tsjecho-Slowakije (voor Joden) was. En met name dat wat je leest over wat er gebeurde in Auschwitz, al is dat niet nieuw, en hoe moeilijk het voor een kampoverlevende kon zijn om terug te keren naar de ‘normale wereld’, is aangrijpend en navrant. Maar soms is het wel alsof je een verslag voor je hebt, in plaats van een verhaal – vooral voor het tweede deel dat een auctoriaal vertelperspectief heeft, geldt dat – omdat het erg beschrijvend wordt verteld en weinig dialoog en emoties kent. Gevolg daarvan is ook dat het allemaal afstandelijk aandoet, wat tot op zekere hoogte ten koste gaat van de leesbeleving.

Conclusie
Hana is een gedegen oorlogsroman die de Tweede Wereldoorlog in Tsjecho-Slowakije en zijn talloze slachtoffers met woorden in beeld brengt. Indringend!