Zee van smaragd

Benieuwd of Zee van smaragd (Marianne Witvliet) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Frankrijk, 1986. Na zich jarenlang te hebben geschikt naar de wensen van haar ouders, is Didi Niemeijer tegen hun zin met haar studie psychologie gestopt en voor een zomer naar Parijs vertrokken. Om wat geld te verdienen werkt ze op de markt en in haar vrije tijd speelt ze graag viool voor het Gare du Nord, en het is daar waar er op een dag een man tegen haar op botst. Het lijkt slechts een eenmalige aanvaring, maar hun paden kruisen elkaar opnieuw in Nederland en opnieuw. De man in kwestie, Jesse Blankenburg, blijkt een arts in opleiding en als ze tijdens een van hun ontmoetingen in gesprek raken, ontdekt hij iets over haar afkomst wat vervolgens haar leven compleet op zijn kop zet en het begin vormt van een zoektocht naar wie ze is die haar naar het Indonesische Liukang voert…

Mening
Als er iemand met woorden kan schilderen, dan is het Marianne Witvliet; dat blijkt eens te meer uit deze pennenvrucht, want bladzijde na bladzijde creëert ze met haar beeldende, zintuiglijke proza en oog voor detail een plaatje van wat er op het papier gebeurt, waardoor je het zonder enige moeite voor je ziet. Deze leesbeleving is echter ook wel meteen het sterkste van de roman, dát is (vooral) wat maakt dat je geboeid blijft en telkens verder gaat, al heeft de mooie diepere laag daar eveneens een aandeel in. Het verhaal daarentegen is namelijk niet echt van de soort die je omverblaast. Daarvoor is het plot (in grote lijnen) eerlijk gezegd gewoon onvoldoende origineel, terwijl er weinig anders is – haast geen spanning of iets nieuwsgierigmakends, bijvoorbeeld – wat dat goedmaakt.

Conclusie
Zee van smaragd is zo’n roman die je langzaam moet lezen, want alleen dan kun je hem tot in de finesses erváren en zul je er het meest van genieten. Leestip!