De vergeten namen

Benieuwd of De vergeten namen (Mario Escobar) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Frankrijk, 1992. Valérie Portheret heeft niet lang nodig om te besluiten dat ze in het kader van haar promotie de oorlogsmisdaden van ‘de slager van Lyon’, Klaus Barbie, wil bestuderen. Maar ze is nog maar net met haar onderzoek begonnen als ze stuit op een lijst met honderdacht namen van Joodse kinderen die in de Tweede Wereldoorlog uit kamp Vénissieux zijn gesmokkeld om aan de nazi’s te ontsnappen. Die ontdekking raakt haar zozeer dat ze het onderwerp van haar promotieonderzoek verandert en zich voorneemt om uit te zoeken wat er is gebeurd met degenen aan wie de vergeten namen toebehoren. Dat blijkt echter al snel allesbehalve makkelijk, want vanaf het eerste begin krijgt ze te maken met weerstand en maar weinigen willen haar helpen. En toch… ze zal niet opgeven.

Mening
Mario Escobar blijft in deze roman, die hij heeft gebaseerd op een waargebeurd verhaal, erg dicht bij de historische feiten en het positieve daarvan is dat je een vrij realistische indruk krijgt van een niet al te bekend en aardig aangrijpend aspect van de Tweede Wereldoorlog. Maar afgezien daarvan is het feitelijk gezien weinig soeps, want het verhaal dat ervan gemaakt is, houdt bepaald niet over. Om te beginnen is de vertelwijze – de alwetende verteller – niet fijn, omdat het daardoor erg afstandelijk en oppervlakkig blijft allemaal; je wordt geen een keer echt geraakt. Nog storender is echter dat het ene personage na de andere ten tonele wordt gevoerd, waardoor het er op een zeker moment zo veel zijn dat je wat dit betreft enigszins de kluts kwijtraakt. Best teleurstellend dus, deze titel.

Conclusie
De vergeten namen schetst grotendeels waarheidsgetrouw een van de vele oorlogsdrama’s van 1940-1945, maar is niet de beste roman in zijn genre. Jammer!