De bron van liefde
Benieuwd of De bron van liefde (Lynn Austin) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.
Inhoud
Verenigde Staten, 1946. Peggy Serrano heeft ernaar uitgekeken om haar beste vriend, Jimmy Barnett, weer in de armen te sluiten nadat hij als hospik heeft gediend tijdens de vreselijke oorlog op het Europese vasteland. Maar de Jimmy die terugkeert lijkt een totaal andere persoon dan degene die destijds vertrokken is; hij weigert te praten over wat hij allemaal heeft meegemaakt en is er zo slecht aan toe dat hij op een psychiatrische afdeling belandt. Samen met de ouders van haar vriend probeert Peggy erachter te komen wat er gebeurd is, in de hoop dat ze hem kan helpen weer de oude te worden, wat haar na het vinden van een foto op het spoor brengt van een onbekende vrouw die meer zou weten over de oorzaak van Jimmy’s huidige toestand. De vraag is alleen: wie en waar is ze?
Mening
Lynn Austin heeft een vuistdikke roman geschreven die je misschien wel achterelkaar uitleest, al is het alleen maar vanwege het historische aspect. Er wordt namelijk ingezoomd op de nasleep van de Tweede Wereldoorlog voor degenen die meevochten in de gruwelijke strijd en dit is interessant omdat je daardoor een indruk krijgt van hoe men destijds dacht over en omging met oorlogsneurose (PTSS) – eenvoudigweg verbijsterend! – en de lange weg van herstel die velen hadden te gaan. Mooi is ook de rol die vriendschap en camaraderie enerzijds en geloof anderzijds daarbij spelen, die samen ook voor warmte en sympathie zorgen. Maar eerlijk gezegd blijft het verhaal een beetje tam; hoewel het boeit en zeker niet slecht is, gebeurt er weinig écht spannends, niets iets bijzonders.
Conclusie
De bron van liefde brengt de gevolgen van de oorlog geloofwaardig onder woorden en benadrukt de genezende kracht van vriendschap. Deze roman bezorgt je een warm gevoel!
