Als je verdwaalt

Benieuwd of Als je verdwaalt (Marianne Witvliet) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Na de dood van haar vader betrekt Jip samen met haar moeder een huis op landgoed Het Zuyderhuis. Dat moet een nieuw begin zijn, maar beiden hebben er moeite mee hun draai te vinden in hun veranderde bestaan en de afstand tussen hen lijkt eerder groter te worden dan kleiner. Om die reden trekt Jip zich steeds vaker terug in de natuur en zo komt ze in aanraking met de oude Bé, die de tuin van het landgoed verzorgt en bij wie ze direct vanaf het begin iets van de troost ervaart waar ze zo’n behoefte aan heeft, evenals een gevoel van veiligheid. En dan is er ook nog Juda. Zijn vanzelfsprekende liefde is te groot om te bevatten en brengt haar in verwarring, en tegelijk vindt ze zowel een luisterend oor als begrip bij hem. Kan hij haar wellicht helpen weer grip op het leven te krijgen?

Mening
Deze roman is een sterk staaltje zogenoemde ‘fijnschrijverskunst’, want iedere bladzijde is gevuld met proza van de fijnzinnige soort, met af en toe juweeltjes van zinnen. En vooral dat maakt dat dit verhaal je aandacht zo moeiteloos weet vast te houden. In feite gebeurt er namelijk niet eens veel spannends of bijzonders – je hoeft niet te rekenen op een plot met een enorme climax of hoge spanningsboog – maar doordat alles wat wél plaatsvindt en in het bijzonder de setting zo mooi worden beschreven en er fijne humor in zit, lees je ongemerkt met ingehouden adem verder. Al is dat laatste misschien deels ook toe te schrijven aan het feit dat Marianne Witvliet zo doorvoeld en treffend met een snufje psychologie schetst hoe het is om na een groot verlies door te moeten gaan met leven.

Conclusie
Als je verdwaalt vertelt met mooie woorden en beelden over het moeilijke van het leven, maar zit ook vol hoop en liefde. Deze roman lezen is zó genieten!