Ons zwijgen en ons spreken

Benieuwd of Ons zwijgen en ons spreken (Cathy Bonidan) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Om te ontsnappen aan haar eenzame en, in haar ogen, nutteloze leven stopt psychologiestudente Sophie al haar tijd in haar scriptie over de ontwikkeling van de leefomstandigheden in de psychiatrische ziekenhuizen in Parijs in de naoorlogse periode tot het einde van de jaren zestig. Een van de centra waar ze zich in verdiept, is Jean-Pierre Falret en haar onderzoek raakt in een stroomversnelling als ze onverwacht stuit op dozen vol archiefstukken waarvan men dacht dat ze verloren gegaan waren. Tussen dat alles vindt ze het dagboek van ene Beatrice, die vanwege haar anorexia in 1956 in het centrum was opgenomen, maar de inhoud ervan levert meer vragen dan antwoorden op. Want waarom stopt het als Beatrice veertien is? En wat is er gebeurd met Anne en Chiel, over wie ze schrijft?

Mening
Deze psychologisch getinte roman schetst aan de hand van dagboekfragmenten en brieven een realistisch beeld van het reilen en zeilen binnen een psychiatrische inrichting halverwege de vorige eeuw en het is vrij onthutsend – en toegegeven, ook best wel fascinerend – als je leest hoe men toen dacht over (psychische) stoornissen zoals autisme en anorexia, en ermee omging. Daartegenover staat dat het er tegelijk op treffende wijze van getuigt hoe helend liefde, aandacht en toewijding kunnen zijn. En het is met name deze kant van het verhaal, het geschiedkundige aspect en niet het minder boeiende hedendaagse deel ervan dat daarnaast bestaat, die maakt dat je blijft lezen – de ene keer met de nodige ontsteltenis, dan met een glimlach en vrijwel steevast met veel belangstelling.

Conclusie
Ons zwijgen en ons spreken is een gevoelige roman die benadrukt hoe belangrijk medemenselijkheid en wat daarmee samenhangt binnen de psychiatrie is. Lezenswaardig!