Noem mijn naam

Benieuwd of Noem mijn naam (Monica Nieuwenhuijse) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Syrië, 2017. Sinds de burgeroorlog in het land is uitgebroken, probeert Firas Barhoum zijn gezin zo goed als hij kan te beschermen tegen al het geweld en zelf blijft hij ook het liefst uit de buurt van de strijd die het land zo verdeelt. Maar als de vader van zijn vriend hem vraagt zijn zoon, die als arts is vertrokken om oorlogsslachtoffers te helpen en van wie al tijden niks is vernomen, op te sporen, kan hij zich niet langer afzijdig houden. Hij gaat op zoek naar de jongen met wie hij ooit samen speelde, studeerde en die verliefd was op hetzelfde meisje als hij, niet wetend dat de zoektocht zal leiden tot een onverwachte confrontatie tussen hen. Met als gevolg dat Firas alles wat hem dierbaar is, moet achterlaten – zijn vrouw en kinderen, het huis dat hij zelf heeft gebouwd, zijn stad en zijn land…

Mening
Deze roman… om stil van te worden. Zoals Monica Nieuwenhuijse, met mooie taal, treffende beelden en inlevingsvermogen, het afschuwelijke en complexe van de oorlog in Syrië onder woorden brengt, het raakt je. En meer dan dat: het opent je de ogen voor het leed en de wanhoop die ermee samengaan, alsook voor alles waarmee je te maken krijgt als je vlucht. Alleen dat al maakt dit verhaal, dat middels twee verhaallijnen wordt verteld – voordeel: het zorgt voor een zekere spanning en misschien zelfs dat het nóg meer boeit; nadeel: het is af en toe iets te veel schakelen – enorm het lezen waard. Maar ook de symboliek erin en de (bijbehorende) boodschap zijn zo krachtig; die houden je een spiegel voor en geven zo te denken, nog tot lang nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.

Conclusie
Noem mijn naam brengt de oorlog in Syrië dichtbij in een aangrijpend en indringend verhaal, dat je hart niet heel laat. Lees deze roman!