De verdwenen meisjes van Willowbrook

Benieuwd of De verdwenen meisjes van Willowbrook (Ellen Marie Wiseman) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Verenigde Staten, 1971. Sage Winters moet het al jaren stellen zonder haar tweelingzusje, die op jonge leeftijd is bezweken aan een longontsteking. Althans, dat dacht ze, alleen blijkt het tegendeel waar als ze op haar zestiende door een onbedoeld opgevangen gesprek te weten komt dat haar zusje helemaal niet overleden is; ze is al die tijd geleden weggestuurd naar de Willowbrook State School, een instelling voor kinderen met een beperking. En nu, zo verneemt ze, wordt ze vermist. Ze besluit op onderzoek uit te gaan om haar zusje te vinden, maar zodra ze bij Willowbrook komt, denkt iedereen dat zij haar tweelingzus, met als gevolg dat ze wordt opgesloten en dan wordt duidelijk dat alle gruwelijke geruchten die ze over de school heeft gehoord waar zijn. Kan ze ooit nog ontsnappen?

Mening
In deze pennenvrucht verhaalt Ellen Marie Wiseman, op basis van getuigenissen, op haar typische meeslepende en rauwe manier over de erbarmelijke omstandigheden waaronder patiënten op de Willowbrook State School in de vorige eeuw werden vastgehouden. Dat gebeurt vrij uitvoerig – er wordt (te) vaak in detail getreden – en niets wordt rooskleuriger voorgesteld. Op die manier ontstaat een realistisch beeld, dat zowel iets schokkends, gruwelijks, benauwends als tragisch heeft. Tegelijk is het verhaal, mede doordat er ook regelmatig sprake is van herhaling, enigszins uitgesponnen. En omdat het eveneens iets van warmte of hoop mist en het plot niet ijzersterk te noemen is, is deze roman jammer genoeg niet een van die boeken die je na het lezen ervan (nog een tijdje) bijblijft.

Conclusie
De verdwenen meisjes van Willowbrook schetst een indringend verhaal tegen de achtergrond van een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Op zich prima, deze roman.