De dochter van de indigoplantage

Benieuwd of De dochter van de indigoplantage (Laura Frantz) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Verenigde Staten, 1774. Juliet Catesby is als oudste dochter van de plantage-eigenaar van het landgoed Royal Vale nauw betrokken bij de handel in indigo en tabak die haar familie al decennia verbouwt. Voor de export hiervan zijn ze afhankelijk van de machtige Buchanans en als Leith, de erfgenaam van de Schotse clan, hen opzoekt, ontdekt Juliet tot haar grote schrik dat de reden van zijn komst is dat zij aan hem is uitgehuwelijkt om de schulden die de laatste jaren zijn gemaakt af te betalen. Aanvankelijk weigert ze en probeert ze haar zusje in plaats daarvan aan hem te koppelen, maar dan dwingt een onverwachte gebeurtenis Juliet Virginia te ontvluchten en de enige optie daarvoor is trouwen met de man die ze slechts kortgeleden in niet mis te verstane woorden heeft afgewezen…

Mening
In eerste instantie lijkt deze historische roman best veelbelovend, want hij begint goed. In de eerste hoofdstukken vertelt Laura Frantz namelijk iets over het reilen en zeilen op een grote plantage, waarbij ze en passant een indruk geeft van hoe de algemene opvatting over slavernij geleidelijk aan veranderde. En dat is interessant, om niet te zeggen boeiend. Maar daarna gaat het met het verhaal, dat trouwens weinig geweldig vertaald slash geschreven is – het leest wat stroef en mist zowel sfeer als een zekere mooiigheid – enigszins bergafwaarts. Zo sprankelt de romance die zich voordoet allerminst; het plot begint te kabbelen en als het dan spannender wordt, is het weer voorspelbaar; en de rest eromheen is dan wellicht aardig, alleen niet zozeer dat je van het geheel kunt genieten.

Conclusie
De dochter van de indigoplantage is rijk aan historie van de interessante soort en vooral dát verleent deze roman de status ‘lezenswaardig’. Een voldoende!