De retraite

Waardoor werd dit boek geïnspireerd? Welke boodschap zit er in het verhaal verborgen? Wat was het mooiste of bijzondere aan het schrijven ervan? Die vragen en meer beantwoordt Kees Postma in dit interview over De retraite.

Waar gaat het verhaal over?
‘Je leest over David, een vermoeide voorganger, die zich regelmatig verbaast over de christelijke cultuur, de kerk en alles wat daarbij hoort. Hij vraagt zich voortdurend af: moet ik aanblijven als dominee, of is het moment aangebroken om te vertrekken en een nieuwe weg in te slaan? Ten einde raad besluit hij een retraite in Ierland te volgen, samen met andere opgebrande herders uit diverse denominaties. Eenmaal daar, als ze met elkaar reflecteren op de hoogte- en dieptepunten van hun predikantschap, wisselen diepe geestelijke lessen en knotsgekke situaties elkaar af.’

Hoe kwam je op het idee voor het verhaal?
‘Het voorgangerswereldje hier in Nederland ken ik, als dominee, inmiddels van binnenuit en ik vond het tijd worden om mijzelf en andere voorgangers, dominees en geestelijk leiders eens een spiegel voor te houden, zij het dan met een knipoog. En toen ik had besloten om daar een retraite voor te gebruiken, was ik er al snel uit waar die dan moest plaatsvinden, omdat ik zelf in Ierland heb gewoond en weet hoe mooi het daar is.’

Wat vond je het leukste aan het schrijven ervan?
‘Dan toch wel vooral het creatief bezig zijn op papier, ideeën uitwerken en door alles heen een rode draad proberen te weven, zodat het een geheel is – een echt manuscript. Maar het boek dat nu in de boekhandels ligt, is mede dankzij de kundige redactie vele malen beter dan de pennenvrucht die ik begin vorig jaar bij de uitgeverij indiende.’

Wat wil je lezers met het boek meegeven?
‘Dat een herder ook maar een schaap is. En dat om jezelf lachen even helend kan zijn als een gereformeerde drietrapsraket vanaf de preekstoel.’

Ben je al met iets nieuws bezig?
‘Er komt een vervolg op De retraite. Daarin wordt dominee David Keizer gevraagd op de jaarlijkse Hemel op Aarde-conferentie te spreken, waarop hij besluit een dagboek bij te houden om daarin de gebeurtenissen in aanloop naar de grote dag op te tekenen. Het wordt een openhartig verslag van alle vragen die hij heeft en de hilarische situaties waarin hij verzeild raakt, maar dan gebeurt er iets waardoor het lachen hem vergaat…’