Het laatste jaar van de oorlog

Je hebt van die boeken die zo mooi zijn dat je er geen genoeg van krijgt. Die je in één ruk uitleest, omdat er geen wegleggen aan is. Die om welke reden ook – de krachtige inhoud, het fascinerende plot, de heerlijke romance… – door íédereen gelezen zouden moeten worden. Echte leeslievelings! Zoals Het laatste jaar van de oorlog (Susan Meissner).

Inhoud
Verenigde Staten, 2010. Sinds de eenentachtigjarige Elise Dove weet dat ze aan dementie lijdt en dat ze daardoor steeds meer herinneringen zal kwijtraken, moet ze vaak denken aan Mariko Inoue. Ze leerde het Japans-Amerikaanse meisje ooit kennen in het interneringskamp waar ze als tiener tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met de rest het gezin naartoe was gestuurd, omdat haar Duitse vader werd verdacht van nazisympathieën, en er was al snel vriendschap tussen hen ontstaan. Toen ze maanden later allebei werden uitgezet, beloofden ze elkaar ook na de oorlog weer te zullen opzoeken, maar desondanks was het contact al snel daarna verwaterd.

Ze realiseert zich dat ze nog een kans heeft om daar verandering in te brengen, maar dan moet ze er niet langer mee wachten om naar haar op zoek te gaan; nú herinnert ze zich haar tenslotte nog. Op aanraden van haar schoonmaakster begint ze haar zoektocht op Google en tot haar verrassing vindt ze vervolgens daadwerkelijk informatie over Mariko, waaronder het gegeven dat haar dochter in San Francisco werkt. Zodra ze dat leest, weet Elise wat haar te doen staat: de vrouw opzoeken, in de hoop dat zij haar weer in contact kan brengen met haar verloren gewaande vriendin…

Aanbeveling
Het laatste jaar van de oorlog is een ontroerende roman die prachtig laat zien hoeveel verschil vriendschap kan maken in een moeilijke, donkere tijd.