Zee van smaragd

Waardoor werd deze roman geïnspireerd? Welke boodschap zit er in het verhaal verborgen? Wat was het mooiste of bijzondere aan het schrijven ervan? Die vragen en meer beantwoordt Marianne Witvliet in dit interview over Zee van smaragd.

Waar gaat het verhaal over?
‘Het begin in Parijs, waar Didi Niemeyer vioolspeelt voor het Gare du Nord, als er iemand tegen haar op botst. Deze ontmoeting met Jesse Blankenberg, een tropenarts in opleiding, lijkt niets meer dan een korte aanvaring, maar hun paden kruisen elkaar opnieuw in Rotterdam en dan besluit ze wat met hem te gaan drinken. Wat ze op dat moment alleen nog niet beseft, is dat dit zal leiden tot een ontdekking over haar afkomst die haar naar het Indonesische Liukang voert en alles op z’n kop zet…’

Hoe kwam je op het idee voor het verhaal?
‘Na het verschijnen van Boven de robijnen was ik nog niet klaar met Indonesië, het decor van dat verhaal, noch met bepaalde personages. Daarom schreef ik een nieuw verhaal, met daarin een hoofdrol voor de destijds twaalfjarige Jesse, die inmiddels volwassen is. En het plot ontstond vervolgens spelenderwijs, toen ik de sleutelfiguren niet alleen voor me zag, maar het gevoel kreeg ze echt te leren kennen.’

Wat vond je het leukste aan het schrijven ervan?
‘Dan toch wel de dialogen tussen Jesse en Didi. Ze komen elkaar herhaaldelijk in een onmogelijke situatie tegen, ergeren zich aan de ander en voelen zich tot elkaar aangetrokken. Ook was het leuk om steeds weer een barricade op te werpen waardoor een relatie tussen hen beiden onmogelijk lijkt.’

Wat wil je lezers met het boek meegeven?
‘Het is een queeste die iets laat zien van de helende kracht van liefhebben en vergeven.’

Ben je al met iets nieuws bezig?
‘Ja, ik ben begonnen aan een nieuw verhaal. Dat gaat over Dwi, die als archeoloog op Kreta werkt en daar onverwacht oog in oog komt te staan met het jongere zusje van zijn vriend Jesse. Allebei zijn ze in Indonesië opgegroeid, waar hij degene was die haar uit de vijver viste, haar stil wist te krijgen als ze iedereen met driftbuien tot wanhoop dreef en haar vond als ze verdwaald was. Ze is nog altijd dertien jaar jonger dan hij, maar ook uitgegroeid tot een mooie jonge vrouw… Als dit daadwerkelijk een roman wordt, zie ik deze, samen met Boven de robijnen en Zee van smaragd, als een drieluik.’