De vrouw zonder naam

Benieuwd of De vrouw zonder naam (Audrey Blake) het lezen waard of zelfs een aanrader is? Ontdek het in deze recensie.

Inhoud
Engeland, 1942. Sinds een bombardement haar huis verwoestte en ze het ternauwernood overleefde, wil Yvonne Rudellat eigenlijk nog maar één ding: haar steentje bijdragen aan de beëindiging van de oorlog. Maar telkens als ze zich probeert aan te melden voor een functie vanwaaruit ze dat zou kunnen doen, krijgt ze nul op rekest, omdat ze met haar vijfenveertig jaar te oud zou zijn voor het werk. De verbazing is dan ook groot als ze vervolgens wordt gerekruteerd als eerste vrouwelijke sabotage-agent van Groot-Brittannië en na een gedegen opleiding daadwerkelijk wordt uitgezonden naar bezet Frankrijk om daar een verzetsnetwerk op te zetten. Het is het begin van een tijd vol geheimen en nog meer gevaar, waarin alles wat ze doet zomaar het einde van haar leven kan betekenen…

Mening
Om de een of andere reden lijkt er wat te missen in dit verhaal – een beetje pit, wat felheid. Hetgeen dat geschetst wordt – het leven van een vergeten verzetsheldin die zowel aan de wieg als aan de leiding stond van een afdeling van een van de grootste en effectiefste verzetsnetwerken in Frankrijk en talloze verzetsdaden op haar naam heeft staan – bevat namelijk op zich genoeg spannends en opwindends, maar die spanning en opwinding worden niet (helemaal) goed overgebracht. Je wordt wel geboeid, alleen ook niet veel meer dan dat. Dit gezegd hebbende verdient Audrey Blake wel een compliment voor het feit dat ze in wat ze vertelt zo dicht bij de historische feiten is gebleven, waardoor je een realistische en goede indruk krijgt van het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Conclusie
De vrouw zonder naam vormt een ode aan een van de meest moedige én gevreesde spionnen en saboteurs in de strijd tegen de nazi’s. Deze oorlogsroman mag er zijn!