De brieven uit Berlijn

Waardoor werd deze roman geïnspireerd? Welke boodschap zit er in het verhaal verborgen? Wat was het mooiste of bijzonderste aan het schrijven ervan? Die vragen en meer beantwoordt Katherine Reay in dit interview over De brieven uit Berlijn.

Waar gaat het verhaal over?
‘Je maakt kennis van Luisa Voekler, een jonge CIA-codekraker, die onverwacht stuit op een doos gecodeerde brieven van haar opa waaruit blijkt dat haar vader, anders dan haar is verteld, nog leeft en gevangenzit in Oost-Berlijn. Vastbesloten om hem te redden reist ze af naar het westelijke deel van de stad, maar daar wordt duidelijk dat dat nog helemaal niet zo makkelijk is en gevaarlijk bovendien…

Hoe kwam je op het idee voor het verhaal?
‘In een van mijn andere verhalen noemde ik de Berlijnse Muur in slechts één enkele zin, maar dat was genoeg om me te doen afvragen of het meest iconische symbool van de Koude Oorlog niet een heel eigen verhaal verdiende. Dus ik begon wat research te doen en al snel kwam ik tot de conclusie dat het antwoord daarop “ja” was, want de muur had enorm impact op het leven van niet alleen de inwoners van de stad, maar ook veel mensen daarbuiten.’

Wat vond je het leukste aan het schrijven ervan?
‘Om onderzoek te doen voor het verhaal maakte ik een geweldige reis naar Berlijn, die me op het idee bracht van bepaalde elementen en plottwisten die ik van tevoren niet had voorzien.’

Wat wil je lezers met het boek meegeven?
‘De brieven uit Berlijn zit vol geschiedenis van het soort dat de wereld voorgoed veranderde, waardoor ik het vermoeden heb dat je al lezende regelmatig aan het denken gezet wordt, bijvoorbeeld over de vraag hoe je naar je eigen verleden én toekomst kijkt.’

Ben je al met iets nieuws bezig?
‘Mijn volgende roman is gebaseerd op de kunstvervalsing die in 1973, twee weken na de dood van Picasso, werd ontdekt en gaat over Lily, die heeft meegeholpen met de organisatie van een grootse tentoonstelling, ter ere van het overlijden van de grote kunstenaar. En als het eenmaal zover is, overtreft de opening alle verwachtingen – de belichting, de champagne, het enthousiaste publiek, de internationale lof… alles is geweldig. Maar dan doet ze iets wat haarzelf misschien nog wel het meest verbaast; bij het zien van een van de meesterwerken hoort ze haar eigen stem zeggen: “Het is een vervalsing…”’